Er was een tijd dat ik jaloers was op vrouwen die op hoge hakken liepen. Niet vanwege de schoenen zelf – ik struikelde erop en voelde me er allesbehalve mezelf in. Maar het was hun uitstraling die me raakte: zelfverzekerd, krachtig, doelgericht. Lange tijd dacht ik dat ik dat ook moest hebben, letterlijk. Dus kocht ik hakken. Maar het werkte niet.

Tot ik besefte: die jaloezie was geen tekort. Het was een signaal. Een verlangen. Niet naar hakken, maar naar kracht. Naar eigenheid. Naar het gevoel van weten wat je wilt. Niet omdat het zo hoort, maar omdat het van binnen klopt.

Veel van wat we voelen – jaloezie, onrust, verdriet – zijn wegwijzers. Emoties als gidsen, niet als last. Maar dat vraagt wel om vertragen. Om luisteren. Naar je lichaam. Naar je grenzen. Naar wat veiligheid voor jóu betekent, vandaag.

We zijn gewend om te leven binnen kaders: relaties, werk, structuur. Ze geven houvast, ja. Maar wat als het kader zó strak zit, dat je jezelf niet meer voelt? Dan verlies je de verbinding met je liefdesbron. Met de stroom die van binnenuit komt.

Vrouw-zijn is geen vorm. Het is een beweging. Een fluistering. Een stroom.
Een uitnodiging om te leven vanuit liefde.
Voor jezelf. En voor het leven zelf.