Er was een tijd dat ik dacht dat kracht betekende: altijd doorgaan, alles zelf doen. Tot een ongeluk mijn leven veranderde en ik leerde wat het echt betekent om sterk te zijn.
Op mijn 21e kreeg ik een ongeluk. Mijn rechterhand raakte blijvend beschadigd. De fijne motoriek verdween grotendeels, het gevoel kwam deels niet meer terug.
Toch dacht ik: dit houdt me niet tegen. Als mensen met twee prothesebenen een marathon kunnen lopen, dan kan ik ook verpleegkundige zijn. Ik wilde sterk zijn, krachtig blijven, me niet laten beperken.
Mensen boden hun hulp aan – “Zal ik dat voor je tillen?” – en ik dacht: nee hoor, ik til die van jou er ook wel bij. Maar als ik dan alleen was, lag ik krom van de pijn. Soms wenste ik zelfs dat mijn arm eraf was, gewoon om mezelf te kunnen stoppen met overvragen.
Ik probeerde iets te bewijzen – aan anderen, maar vooral aan mezelf. Ik was bang om zwak gevonden te worden. Alsof hulp aannemen betekende dat ik had gefaald.
Maar op een gegeven moment kon ik er niet meer omheen: ik liep vast in mijn eigen bewijsdrang.
Langzaam begon ik te zien dat kracht iets anders is dan altijd doorgaan.
Het zit niet in stoer zijn of alles alleen doen, maar in eerlijk durven zijn. En kunnen zeggen: “Dit kan ik wél, en dit niet.”
Hulp aannemen bleek geen zwakte, maar juist een vorm van verbinding. Het bracht me dichter bij mezelf én bij anderen.
Toen mijn fysiotherapeut Jeanette me vertelde dat ik nooit meer als verpleegkundige kon werken, stortte mijn wereld in. Mijn droom – weg. De passie die ik voelde – onderbroken.
Ik kreeg een WAJONG-uitkering, iets wat voelde als een stempel. Maar het gaf me ook ruimte. Ruimte om te rouwen, te herijken, en mezelf opnieuw uit te vinden.
Ik besloot maatschappelijk werk te studeren, specialiseerde me in de psychiatrie, en werk inmiddels ruim tien jaar als begeleider en sociotherapeut.
Naast het werken in de GGZ ben ik ook mijn eigen proces aangegaan.
Ik kwam erachter dat je niet alleen voor anderen kunt zorgen. Niet als je jezelf steeds overslaat.
Het duurde even voordat ik dat écht voelde.
Maar ik begon te oefenen met ruimte innemen. Met zeggen wat ik nodig had. Met grenzen aangeven, ook als dat spannend was.
Het was niet één groot inzicht, eerder een reeks kleine. Soms pijnlijk, soms bevrijdend.
Maar langzaam ontstond er iets: meer rust. Meer verbinding. Eerst met mezelf. En van daaruit ook met de ander.
Ik ben nog steeds onderweg. Maar ik hoef mezelf niet meer te bewijzen.
Ik mag mens zijn. Gewoon, zoals ik ben.
Mijn naam is Marlou en als hypnotherapeut en psychotherapeut richt ik me op het doorbreken van blokkades en het creëren van ruimte voor heling. Mijn werk is gebaseerd op de overtuiging dat de kracht voor verandering vaak verscholen ligt in de weerstand die we ervaren. Het is niet altijd comfortabel, maar juist deze momenten van wrijving creëren de kans voor transformatie.
